Weblog   'Krijnsels'

Weblog 'Krijnsels'

( klik hier boven op 'site' om naar de hoofd-site te gaan )

Dit blog is verhuisd !

 

Sorry. Dit blog is verhuisd !

Het is verder te volgen via  http://www.krijnsels.wordpress.com

 

Krijn

 

 

 

 

Krijn

Nietjes ..

 

Meeuwengebadder ...

In het Winsumerdiep maakt een groepje kok- en stormeeuwen zich op voor de dagelijkse wasbeurt.

Even lijken ze zich te generen voor mijn glurende aandacht en houden ze zich nog in.

Maat dan storten ze zich vol overgave in het baddergeweld, waarbij witflitsende vleugels en opflonkerende waterdruppels voor een prachtig schouwspel zorgen..

 

(vergroot het  scherm door dubbelklik en zorg dat u HD kwaliteit en geluidsvolume goed instelt)

 

 

Wambuisknoopjes ...

 

Vandaag licht ik even twee kleine kleinoden uit de bodemvondsten-vitrine.

Nou ja... een echte vitrine is 't niet. Het zijn een paar goed belichte kastplankjes waar ik het mooiste of interessantste van mijn vondsten op heb uitgestald.

 Dit zijn nou weer van die gevalletjes waarmee ik even heel blij ben als ik ze het daglicht weer mag doen zien..

Knopen vind ik genoeg , maar zo'n echt zilveren, fraai versierde 17e eeuwse knoop, dát is pas een gelukje!   

 
 

 

 

 

 
Het zijn zilveren wambuisknopen  ( een wambuis is een 16e of 17e eeuwse mannenvest of - jas ). Juist omdat het zilveren exemplaren zijn kunnen we er van uitgaan dat ze op de boorden van een wat voornaam persoon hebben gezeten.
Ik doe er even een fantasie-prikkelend plaatje bij om het te illustreren:
 

 

 

Licht ..

 

Omdat het maar geen winter wil worden ...

 

Aanhoudend zacht en onbestendig, zo luiden al wekenlang onze weersvooruitzichten...

De waarheid gebiedt me te zeggen dat ik wel met enige jaloersheid naar de berichten vanuit Canada en delen van Amerika kijk. De snow-blizzards, deep-freeze conditions en icy-winter-geluiden aldaar  doen mij als liefhebber van sneeuw en schaatsijs likkebaarden. Maar ja...het is een gegeven; Juist wanneer dáár een boel kou wordt geproduceerd, krijgen wij dat in de vorm van opstuwende zachte lucht vol regendepressies vanaf de oceaan op ons afgestuurd.

Het is niet anders...dan maar alvast een beetje vooruit dromen. Naar de tijd dat we niet meer malen om het al of niet doorgaan van een bepaalde Tocht.

Want ooit ..ooit wordt het weer Mei ! 

 

 

 

 

 

 

 

 

(vergroot het  scherm door dubbelklik en zorg dat u HD kwaliteit en geluidsvolume goed instelt)

 

 

 

 

 

Back in the air !

Na een lange, té lange break die door allerlei omstandigheden tot stand kwam, lijkt mij de drempel tussen '13 en '14 een mooie plek om een her-doorstart met  'Krijnsels' te maken. De site zelf is ook aangepast en uitgebreid met natuurvideo-clips, dichtwerk of wat daar voor moet doorgaan en een nieuw -al wat langer bestaand - archeologisch interessegebied ; 'bodemvondsten'.  Enfin..bekijk het allemaal maar eens.

Ik hoop het nieuwe jaar voldoende inspiratie te krijgen om het blog en de site te vullen.

 

 

 

Gestopt ! Maar...

 

Sinds september vorig jaar houd ik dt blog niet meer bij.. 

 

Maar...ik broed op en werk aan iets nieuws...

Iets met natuur en videofragmenten!

 

 

Vaste bezoekers zal ik op de hoogte houden!

 

Krijn

Noach...

 

 

 

Kledinghaakje 16e-17e eeuw

 

Tijd  om weer eens een leuk of interessant detectorvondstje te laten zien. Eigenlijk worden ze best vaak gevonden, maar ik heb er nog maar eentje naar boven mogen piepen...een zogenaamde kledinghaak te dateren rond het jaar 1700.

In mei toonde ik hier al een fraai kleding-verdeelplaatje dat ik opgroef in oude grond en nu laat ik zo'n sierlijk haakje zien dat hiermee vaak werd verbonden.

Kledinghaken zijn gegoten haken die werden gebruikt om de kleding te sluiten of vast te zetten en vinden hun oorsprong in de late Middeleeuwen. 

Ik ben altijd kinderlijk opgetogen als ik op een sfeervolle akker met zoiets moois in mijn handen mag staan.

 

 

 

 

Jakobus...

 

 

Franse nabrander...

Nog even een vakantie-nabrander. In de vorm van een sfeervolle Zuid Franse gevel omringd door heerlijk geurende lavendel en blauwe hortensia's..

 

 

 

en een op een enorme varaan gelijkende muurhagedis, die ik heel stiekum moest benaderen om 'm in enigzins opgerichte houding te kunnen vastleggen..

 

 

 

 

 

Franse Vlinders..

In de afgelopen vakantieweken kwam ik heel veel van die vliegende juweeltjes tegen, vaak ook andere soorten dan zoals we zie hier ontmoeten.

 

Ik laat hieronder even wat  van die exotische " pappilons" de revue passeren 

 

 

 

 

Erebia

 

 

IJsvogelvlinder ( bij ons een steeds zeldzamer worden soort)

 

 

 

Een (enigzins verstopte) Apollovlinder..

 

 

 

Een Parelmoertje..

 

 

en tot slot nog een Koningspage..

 

 

 

Druk...

 

 

 

Nu eindelijk rust, ja eindelijk wordt 't stil
nu niets meer hoeven, niets meer moeten
vakantieslippers aan mijn voeten
waarop ik gaan kan als ik wil..
 
Of niet, of straks... dat is om 't even
het springtij in mijn hoofd daalt al tot vloed
en langzaam wordt 't zelfs éb in mijn gemoed
een zee van tijd is mij gegeven
 
Ik hoef nu niets, niemand die me dwingt
of voortjaagt in de malle molen-schoepen
geen druk of drang van buiten meer die mij omringt
 
Maar 't is iets anders, waardoor 'k me voel geroepen
een innerlijke aandrang die mij dringt
Het is weer zover, ik moet nu nodig ...

Een poosje weg..

Vanwege het feit dat ik de afgelopen tijd een hoop andere zaken aan mijn hoofd had is het logboek de laatste dagen niet regelmatig gevuld.

Dat blijf t ook nog even zo, want...

We gaan een paar weekjes op zomerreces. Waarschijnlijk neem ik wel wat vakantieherinneringen mee in de vorm van fotootjes, gedichtsels en wie weet wat meer...

 

Tot over een poosje

 

Krijn

Witje...

Inktzwarte lucht en helblauwe hemel wisselen elkaar in een onregelmatig tempo op, wanneer ik tegen zessen een  Geaderd Witje fotografisch probeer te verschalken.

Aangetrokken door de vele distels die ongepland oprijzen in een van mijn vele verwaarloosde tuinhoekjes, snoept deze elegante dagvlinder van het nectar. Ik wil 'm per se in tegenlicht vastleggen met als achtegrond de donkere schuurdeur. Maar telkens wanneer het insect goed zit en ik er helemaal klaar voor ben verdwijnt de zon achter een dreigende wolk en wordt het beeld niet zoals ik 'm wens.

 

Uiteindelijk komen toch alle benodigde (f)actoren tegelijkertijd samen en kan ik een paar keer afdrukken..

 

 

 

 

Hommel..

 

Een hommel uit het Twentse Goor

dronk veel en vaak langdurig door

Hij kon het van de drank niet winnen

en drong de bloemkroeg gulzig binnen.

Wat tipsy kwam hij er weer uit

en verontschuldigde zich luid

Ik hoorde hem  nog even burpen

en  hoe hij sprak na ’t  vele slurpen:

 

“Gun dat  zo’n arme drommel es

  want  thuis is 't straks weer hommeles”

 

 

 

Op 't Wad...

Een teamuitje brengt mijen mijn collega's  vandaag per boot in een van de mooiste stukjes van Neerland's Erfgoed;  De Waddenzee.

 

Op de Engelsmanplaat worden wij geacht het goede schip "Boschwaad" tijdelijk te verlaten en door 70 centimeter water te waden  om vervolgens voet te zetten op de zandbodem van een oneindig wijde wereld waar de begrenzing tussen lucht en water in grijstinten vervaagt.

 

 

 

Uiteraard ben ik de korte broek vergeten, maar deze kans wil ik zeker niet onbenut laten, dus loop ik in boxershort en wijd- en witbeens  te genieten.

 

Zelfs de plaatselijke zeehondenpopulatie ligt ons een eindje verderop gewillig poserend op te wachten.

 

 

Ze kijken er niet of nauwelijks meer van op.

Slechts een enkeling draait, op grote afstand zwemmend, een cirkel rond de boot en moet dan tóch even nieuwsgierig onze kant uit kijken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mugje..

In laat zonlicht dansen ragfijne wezens rondom  met goudstof  bestoven halmen.

Even rusten, éven zacht meewiegen op het net niet roerloze topje van een grasaar..

Dan werpt het zich in de lucht en mengt het zich opnieuw in het  zoemend zigzagkoor

 

 

 

 

 

Paardenbeslag ( 18e eeuws)

 

Tussen Ten Post en Winneweer slingert zich een stukje onverharde weg lang de boezem van de oude, verdwenen Fivel. Het is een uit de middeleeuwen daterende handelsroute van Appingedam naar Groningen, de stadsweg genoemd. Halverwege zijn in het landschap nog de contouren van de Tammingahuizen, een uit de 15e eeuw stammende borg te herkennen.  

Heerlijk is het om in zo'n tot de verbeelding sprekende omgeving rond te struinen en de detector eens uit laten.

Veel vond ik er tot dusver niet; een duitje, een oude gesp, een antieke knoop en uiteraard de altijd onbeduidende hoop rommel.

Toen ik dit voorwerp in handen had dacht ik in eerste instantie ook aan een soort groot tandwiel, dat ik thuis wel even weg zou gooien.

Nou..nee dus. Gelukkig spoel ik dit soort onbestemde dingen toch altijd even af en hoe groot was mijn verrassing toen er vanonder de modderkoek een schitterend gestileerd siervoorwerp met een afbeelding van paard en ruiter te voorschijn kwam.

Er  zijn er meer van gevonden en daarom kan het via internet vij gemakkelijk worden gedetermineerd;

 

Het is een vermoedelijk als wangbeslag gebruikt bronzen paardentuigstuk uit de 18e eeuw.

 

 

 

Zoiets te mogen vinden op zo'n van historie doortrokken plaats geeft me een kick en brengt mijn fantasie tot leven.

 

Om even een indruk te geven van het gebruik en toepassing van zo'n onderdeel van het paardentuig, plaats ik hieronders een illustratie.

 

 

 

 

Wiéééééééééééééé...

Niks geen "Oeiwietoo-oewiet", zoals we de voorjaarsroep van de grutto graag nabootsen.

Vandaag is 't  een langerekt, klagelijk en herhaald " Wiéééééééééé....Wiééééééééé".

Waarom moet die man uitgerekend nu net dáár op dat landweggetje uitstappen. Vlakbij in het hoge gras drukken zich de kuikens, onbewust van datgeen waar pa en moe zich zo druk om maken. 

Boven mijn hoofd scheren ze, roepend en kerend.... "Wégwezen"

 

Doe ik, maar niet nadat ik enkele onschuldige salvo's  met de camera heb afgevuurd.

 

 

 

 

Aangeknaagd..

 

Bestaat er in de schepping zoiets als volmaaktheid? Iets is helemaal af  en beter kan niet?

Ik denk het! God zag dat het Goed was !

Maar hier in het ondermaanse is al het onbetwistbaar tot in perfectie uitgevoerde leven, onderhevig geworden aan slijtage en aanvraat.

Altijd is er wel een indringer, aanvaller of belager die – belust op eigen gewin – inbreuk maakt  en schade toebrengt. Soms overkombaar, soms onherstelbaar.

Zonder mijn ogen te sluiten voor de infectie, zoom ik toch vaak in op het mooie, het kleurrijke en symmetrische. Ik isoleer dat doorgaans en laat het andere zorgvuldig buiten beeld.

Het is een keus. Zoals de manier waarop ik in het leven selectief kijk naar mensen en situaties een keuze is. Heel af en toe moet ik mijn beeld bijstellen. Kiezen voor minder close-up en meer groothoek zodat ik goed en mooi en zorg en kwaad in de juiste verhouding onder ogen zie.  

 

 

        

Kikvors..

 

Een kikvors uit Zuidlaarderveen

zat peinzend op een grote steen

Daar was hij wat aan 't  mediteren

en zichzelf te reflecteren

“wat schuilt er eigenlijk  in mijn 'ík’

“Ben ik een ‘vors’ of  toch een ‘kik’ ?

Misschien zelfs geen van allebei

en schuilt er meer een Prins in mij

en blijf ik altijd onbewust

- omdat ik toch nooit word gekust-

een doodnormale groene kwaker

die zichzelf gewoon wat vaker

 toe moet spreken in de trant

 van “laat maar zitten jongen, want

 je blijft een kikker en jouw  wil

 zat altijd al in moeders dril”.

 

 

 

 

 

 

 

 

Mórgen....

 

Straks brengen ze de laatste nacht door in de kleine, knusse ruimte die de afgelopen twee weken hun behuizing was. Morgenochtend wordt - denk ik - de Grote Sprong gemaakt en zullen ze opeens badend in het licht, verdwaasd rondfladderen in die grote groene ruimte daarbuiten.

Nog éven wachten, nog éven die ene vette groene rups afwachten die zometeen zal worden gebracht...

Morgen, morgen is het zover... 

 

Fragment Natuurdagboek 1983

 

 

 

Dreiging...

Na een warme dag en zwoele avond steekt er plotseling een harde wind op en verschijnen er  "dunderkoppen boven ' t laand ". Op de radarbeelden is te zien dat de zware onweersbuien net onder ons door trekken, zodat het bij een korte dreiging blijft. Een half uur later is het weer bladstil geworden.

 

 

 

Gele Kwik ....

 

Eindelijk zomerse temperaturen !

 

Om het te vieren een typische mei-impressie van een door muggen omringde Gele Kwikstaart op een fluitenkruidstengel.

 

 

 

Bronzen mesheft ( 16e/17e eeuw)

 

Een uurtje zoeken met de detector op een nog heel klein stukje braakliggend bouwland leverde me dit bijzondere vondstje op. 

 

Het is een prachtig bewerkt bronzen bovendeel van een mes, waarvan het ijzeren mesgedeelte is weggeroest maar waarvan het heft een schitterende afbeelding van een doedelzakspeler laat zien.

Naast de blijde verrassing van het vinden van zoiets, is vooral het naspeuren op internet zo leuk. Het blijkt dat ze vaker worden gevonden en dat er ook een vrouwelijke variant van bestaat. Een vrouw met een foekepot. Dat zou aardig zijn, om die er nog eens bij te vinden maar die kans is uiteraard bijzonder klein.

 

Het voorwerp kan vrij nauwkeurig worden gedateerd, namelijk eind 16e of begin 17e eeuw.

Ooit heeft iemand,  waarschijnlijk een zeer gegoede burger, die leefde in de tijd van de 80-jarige oorlog hiermee misschien het randje vet van zijn vlees afgesneden.

 

 

 

  

 

Nog even wat naslag-info:

 

Beschrijving: opschuifheft van het mesheft met de doedelzakspeler.

De decoratie van het heft bestaat uit bloem- en ranken motieven die met verschillende geemaileerde kleuren zijn ingelegd. In feite gaat het om uitsparingen die zijn ingelegd met email. Deze techniek wordt ook wel aangeduid als email tussen verhoogde velden. De voor en achterkant van het heft heeft eenzelfde decoratie en email inleg in de kleuren wit, diepblauw en bruin/rood. Het koperen mesheft is gesmeed, gegoten en ingelegd, dateert naar verwachting uit de tijd van de laatste kwart van de 16e of begin 17e eeuw. Van het mes zijn parallellen bekend uit o.a. Leiden, Middelburg en Dordrecht.

       

 

Grutto..

Van een grutto op een landpaal heb ik al tientallen opnames gemaakt. Dat is niet moeiijk omdat ze met de auto heel goed van dichtbij zijn te benaderen. Om er wat meer sfeer in te brengen positioneer ik me zodanig dat de lens precies tussen heen en weer wuivend fluitekruid scherp moet stellen.

Door deze  zacht-witte ' out-of-focus' omlijsting ontstaat er een romantische voorjaarsfeer..

 

 

 

Bomen..

 

 

Als ( Denemarken)

Een 3-tal plaatjes die ik schoot op het prachtige schierleilandje Als in Zuid Denemarken, waar we het zeer troffen met de weersomstandigheden...

 

 

en het feit dat het toch al fraai glooiende landschap werd geaccentueerd door het in bloei geraakte koolzaad.

 

Ik trof er onder andere deze  volledig bijkleurende Geelgors aan.  Wel jammer dat het deze keer een nogal introvert type betrof die gin zin had in het aanheffen van zijn ' a little bit of bred but no chéééése..' -liedje dat de Britten er in menen te horen. In 't Deens wil dat natuurlijk nooit met al die öööö-tjes.

 

 

In datzelfde bosje verbleef ook een Braamsluiper die maar niet wilde stilzitten en waarop ik een half uur heb staan wachten totdat hij een seconde wilde poseren..

 

Dat was genoeg en in die heerlijke omlijsting van bloesemtakken doet zo'n kruip-door-sluip-vogeltje het gewoon erg goed.

 

 

 

 

 

Fragment natuurdagboek voorjaar 1983 (5)

 

We gaan er even een paar dagen tussenuit richting Denemarken ; strelend vooruitzicht op ' quality time' met geliefden en het voornemen om daar toch ook wel een paar mooi foto's te maken.

 

Onderstaand plaats ik voor de tussentijd weer een uitgeknipte terugblik op vervlogen dagen uit de jaren tachtig.

 

Plaathaak..

 

 

 

 

 

 

Kijk, dat vind ik nu leuk om te vinden!

Onlangs piepte  ik met de detector dit sierlijk vervaardigd voorwerpje van brons op, waarin ik na het schoonmaken ervan een gezichtje ontwaarde. Naspeuring op internet leverde op dat ik een zogenaamde plaathaak heb gevonden. Een kledingaccessoire uit de 16e of 17e eeuw, waarin een cherubijnenkopje is verwerkt.

 

Een plaathaak?

Ja , ik zal even de verkregen info met u delen:

Plaathaken bestaan uit een centrale, vaak versierde, plaat waarin aan de rand meestal drie openingen zitten.
Deze openingen dienden voor de bevestiging van kledinghaken. De bevestiging geschiedde door midddel van een S-vormige schakel of een ringetje.
Plaathaken werden meestal op borsthoogte gedragen. Hiermee kon men niet alleen de mantel sluiten, maar tevens een deel van de kleding optrekken en vastzetten.
De platen zijn vaak voorzien van een versiering bestaande uit florale ornamenten en cherubijnkopjes, waardoor ze goed zijn te dateren in de periode tussen ca 1575 en 1625

Onderstaande illustraties geven nog wat meer duidelijkheid over hun functie..

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rapportboekje..

Bij het doorbladeren van een oud fotoalbum, tuimelde mij m’n  beduimeld lagere-schoolrapportje uit de vervlogen jaren weer eens tegemoet. Ik toon u even het Rapport  van deze Leerling der 6e Klasse in het kursusjaar ‘67/’68.

Ik stel vast : Consequente stabiliteit in de karakterkenmerken Vlijt en Gedrag.! 
Ja, zelfs qua Netheid  scoorde ik  - met een geringe, maar onverklaarbare  inzinking in het eerste kwartaal -  met een 8 in de categorie “ Goed” vastgesteld door het Hoofd der School Meester Broekema.

(Onbegrijpelijk  dus, hoe die blauwe knoeivlekken op het kaftje zijn veroorzaakt..)

 

 

 


Hoewel hij “desverlangd gaarne nadere inlichtingen” aan mijn ouders had verstrekt was dat kennelijk zelden nodig. Mijn vader vond het geloof ik allemaal wel best en mijn moeder bezocht 1 x per jaar plichtsgetrouw de ouderavond waar ik als kind ook niet veel terugkoppeling over kreeg. Wat een verschil met deze tijd waarin ik als papa van  schoolgaande kinderen geacht werd diverse 10 minutengesprekken te voeren, infoavonden bij te wonen, afsluitmiddagen mee te maken, schoolkampen mee te organiseren, medezeggenschapsraden  te bemannen , schoolpleinen  op te knappen enzovoorts. Nou ja..wij hadden op den duur een afwasmachine zal ik maar zeggen dus hielden we toch nog tijd over.

Enfin let wat mijn schoolprestaties betreft ook even op de in dat jaar sterk stijgende lijn in het Rekenvak en helemaal op die subtiele progressie in het kunnen opdreunen van Psalmen.

Stapsgewijs met plusjes vooruit..van een 91/2 naar een volle 10!  Jawel..Met dank aan Meester van Wageningen.

Je kunt zeggen wat je wilt; in mijn evangelisch wereldje zingen we zelden of nooit meer uit de Bundel der Berijmde Psalmen maar ze zitten allemaal nog opgeslagen op de harde schijf van mijn zieleleven en komen steeds vaker in complete coupletten bovendrijven op zeer van toepassing zijnde momenten.

  

 

 

 

 

 


 

  


 

 

Lente natuurdagboek april '83 (4)

 

Geloven..

 

Spring is in the air!

 

 

Lente Natuurdagboek 1983 (3)

 

Mees...

Ze hebben 't eigenlijk te druk voor het restant van mijn laatste vetbol...

Er moet in de eerste plaats nodig het hof worden gemaakt, er dienen territoria te worden verdedigd en nestkastjes moeten nodig onderzocht. Maar zo af en toe nemen ze nog even een razendsnelle snack tussendoor.

Dan ratelt mijn camera en mislukken er zeker meer dan honderd foto's.

Maar uiteindelijk is er ééntje bij die ongeveer is zo als ik 'm in gedachten had;  in  tegenlicht en met doorschenen, uitgespreide vleugels.

 

 

Op de voorplecht !

 

 

 

Een vergeelde foto genomen ergens rond 1930, waarop mijn overgrootvader Krien Klompien met een ‘wie doet me wat‘-air de fotograaf lijkt aan te kijken terwijl  opoe ‘Jaike’ gehuld in gestreept baaien schort met ‘t eerappelschilmes in de aanslag, toch iets meer ingetogenheid uitstraalt. Een tot mijn verbeelding sprekende scene die zich afspeelde direct achter mijn geboortehuis aan het Damsterdiep in Ten Post. Ondanks die zelfverzekerde houding was Krien zich toch wel bewust van de vergankelijkheid der dingen want  anders  noemde hij hun ‘85 tons’ turfschip waarop ze woonden, werkten en nageslacht verwierven, natuurlijk nooit “Niets Bestendig”. Dat ook mijn bestaan – via via - zijn oorsprong vindt in hun echtelijke escapades mag duidelijk zijn. Jawel. Uiteindelijk bleek ook ik in de verrekijker te zitten!

Maar bijna was ik er nooit van gekomen. Dat zit zo:

 Mijn moeder was als 8 jarig meisje kind aan huis op het schip bij opa en opoe en mocht op een dag, tijdens het aan de wal manoeuvreren ook heel even aan boord. Meteen rende ze naar het grote roerwiel en riep “ Kiek opoe, ik kin ook al sturen”. Op dat onbewaakte moment maakte het roer een onverwachte slag waardoor kleine Trijn haar evenwicht verloor en overboord tuimelde. Opa Krien en Opoe Jaike bedachten zich gelukkig geen moment en sprongen  gelijktijdig in het bruine water en wisten eendrachtig mijn toekomstige mamsie weer tijdig op het droge te hijsen.  Best wel bijzonder als je bedenkt dat geen van beide ook maar een slag kon zwemmen. Nou dan mag je van mij best even wijdbeens, met de borst vooruit op de foto! Hulde !. 

 

 

Eendrachtig...

Inmiddels hebben zich overal paartjes wilde eenden gevormd die zich nu terugtrekken in afgelegen plasjes en boerensloten om zich op het nageslacht te concentreren.

Dit kleurrijke stel spat geschrokken uit het water wanneer ik hen met de telelens benader en dan is het mooi meegenomen dat je camera over een razendsnelle autofocus bezit..

 

 

 

   

Snip...

 

 

Groen en geel...

 

 

Vreemd..

Wanneer we aan deze kleurencombinatie denken komen er al gauw associaties met vormen van irritatie en ongenoegen;  Je kunt je zelfs in deze kleurenvarianten ergeren!

Maar hoe warm en opbeurend kan zo'n combinatie van zacht voorjaarsgeel en teer lentegroen zijn..

 

 

 

 

 

Lente- natuurdagboek Maart 1983 ( 2)

 

Vanmiddag weer even voor u gegrasduind in mijn jaren-tachtig-dagboek...

 

 

 

 

 

En  om het een beetje lees- en bekijkbaar te maken....

 

 

 

 

 

 

 

Weekendje weg...

We waren er even tussen uit. Janneke en ik.

In een prachtig huisje met dito tuin in het Drentse Zuidwolde, waar ik mijn camera stand-bye had gezet omdat ik daar typische bosvogeltjes verwachtte zoals boomklevers, kuif- en zwarte mezen.

 

Nee hoor..de gewone jongens die ook bij mij op de klei rondschuimen kwamen even langs!

 

 

 

Maar dan wel poserend op zo'n heerlijk kussen van Sterretjesmos en balancerend op het dakje van de voertafel.

Ook mooi!

 

 

Kruisspin...

 

 

Leven...

 

Op de nog donkergrauwe parkbodem van Ekenstein figureren in deze prille voorjaarstijd  illustratieve combinaties waarin het Grote Sterven en het Nieuwe Leven met een zekere vanzelfsprekendheid met elkaar verweven blijken..

 

Heel tijdelijk, erg fragiel, en in een fel kleurcontrast..maar onmiskenbaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

Lente-natuurdagboek maart 1983

Met plak, knip-, schrijf-,- teken en overig kunst- en vliegwerk legde ik in 1983 mijn voorjaarsindrukken vast in alweer een ander dagboek. Hier volgen de eerste indrukken:

 

 

Vogelpostzegels..

 

Mijn zoon begrijpt me niet..

Hoofschuddend ziet hij toe hoe ik met vogel-postzegeltjes in de weer ben en geeft aan dat ie een hoop snapt van al mijn verschillende passies  maar dit…?

Tsja..eens in de zoveel tijd – vooral in druilerige winterperioden- haal ik mijn postzegelverzameling weer eens te voorschijn en begin met eindeloos geduld aan een herschikking, een aanvulling..

Het is voor mij méér dan een oubollig aandoende manier om de zinnen te verzetten en de blik op oneindig in te stellen.  Ik kan gewoon echt genieten van die vaak schitterend getekende vogelplaten die in miniatuurvorm op zegels uit allerlei landen zijn verschenen.

En ..toegegeven; als ik een enkel exemplaar uit een prachtige serie heb verworven wordt ik hebberig. Ik wil meer !. Ik wil ‘m compleet !

En zo komt het dat je mij, ééns in de zoveel jaar,  verlekkerd kan zien rondstruinen op een ruilbeurs in de buurt . En als ik dan terugkom met een doosje vol prachtige, nieuwe ‘die-had-ik-nog-niet- plakkers’ ben ik de koning te rijk.

Binnenkort staat het weer allemaal in de kast en vragen andere zaken om aandacht, maar laat me op deze zaterdag even lekker mijn filatelistische gang gaan.

 

O ja..om even een indruk te geven plaats ik hier twee voorbeelden van dit soort miniatuur-kunstwerkjes.     

Ziet er gelikt uit toch? Een heel klein beetje..aan de achterzijde... 

 

 

 

 

 

Reegeiten..

Het lijkt een licht winters oprispinkje te zijn,waarmee we vannacht werden geconfronteerd.. wat nachtvorst en een héél klein sneeuwlaagje.

Dat maakt dat ik wel meteen iets meer alert ben op een mogelijk leuke winter-opname wanneer ik naar Friesland af reis voor een lange vergaderzit.

 

Ik ben speciaal daarvoor een half uurtje eerder van huis gegaan en mijn verwachting blijft niet onbeloond...  

 

 

 

 

Blog Stats

  • Total posts(122)
  • Total comments(83)

Forgot your password?